بحران حاشیه نشینی در سنندج و سکوت معنادار مسئولین

[ad_1]

سنندج به‌عنوان بزرگ‌ترین شهر استان کردستان دارای بیشترین جمعیت حاشیه‌نشین در منطقه و حتی کشور است که آمارها نشان‌دهنده سکونت ۵۰ درصدی مردم این شهر در مناطق حاشیه است.

به گزارش نوای آبیدر، سنندج، مرکز استان کُردستان از قدیم الایام به “کورسان” معروف بوده و همواره مقصد بسیاری از کُردهای استان کُردستان و حتی شهرها و استان‌های مجاور برای کسب و کار، زندگی و تحصیل بوده است.

 

سنندج را در واقع می‌توان نگین کُردستان و عروس‌های شهرهای این استان نامید، چرا که چشمه‌های متعدد آب، طبیعت زیبا و مردمانی خونگرم آن را به شهری دلربا تبدیل کرده است.

 

اما مرکز استان کُردستان اکنون بر طبق آمار رسمی بیش از 500 هزار نفر جمعیت داشته که نصفی از آن در حواشی، مناطق منفصل شهری و نقاط کم برخوردار ساکن هستند.

 

رشد ناگهانی نایسر، ننله، گریزه، آساوله، دوشان، قار، حسن آباد و همچنین توسعه ناموزون و بعضا خارج از عرف مناطق حاشیه نشینی همچون عباس آباد، کانی کوزله و … در سال‌های اخیر موجب شده تا سیلی از جمعیت روستاها و شهرهای اطراف در این مناطق سکنی گزینند.

 

قیمت کم زمین و امکان ساخت و ساز غیرمجاز یک شبه، برق مجانی و غیرقانونی و همچنین دسترسی به شهر سنندج از جمله دلایل ساکنین نواحی حاشیه شهر سنندج است.

 

جواد.ق که از یکی از استان‌های همجوار در ناحیه منفصل شهری 70 هزار نفری نایسر زندگی می‌کند، به نوای آبیدر می‌گوید: آوازه نایسر به استان‌های اطراف رسیده و ما نیز به دلیل وسع کم مالی به این منطقه مهاجرت کردیم.

 

وی می‌افزاید: علاوه بر پرداخت هزینه کم برای زندگی در اینجا، برق ما نیز قاچاقی است و کسی نیز پیگیر آن نیست!

 

این ساکن غیربومی شهرک نایسر سنندج از مشکلات این منطقه نیز می‌گوید و تاکید دارد که رشد بزه در این منطقه با سرعت زیادی در حال افزایش است و مسئولین باید برای کنترل آن گامی بردارند.

 

این سخنان، گوشه‌ای از چند ده هزار زندگی مشابه ساکنین نایسر و شهرک‌های مشابه حاشیه شهر سنندج است که سمفونی نگران کننده‌ای از توسعه ناهماهنگ شهری بهمراه رشد ناهنجاری‌ها را به صدا درآورده است.

 

مسئولین شهری و دولتی نیز که خود را از حل معضلات و مشکلات این مناطق عاجز می‌بینند – بخوانید بی تدبیری و بی مسئولیتی تاریخی – سکوتی زجر آور در مقابل این معضل اختیار کرده‌اند.

 

بهترین تعبیر را برای نایسر، “شادمان” شهردار سابق سنندج بکار برد که عنوان کرده بوده که “درآمد چهار چاه نفتی نیز مشکلات نایسر را حل نخواهد کرد.”

 

سنندج که روزگاری دارای بهترین آب و هوای کشور، آبی زلال و پاک و روحیه‌ای آرام بود، هم اکنون با رشد بی رویه حواشی شهری و گسترش فزاینده جمعیت – بیشتر از حد کشش ظرفیت فضا و خیابان‌ها – کم کم تبدیل به کلان شهری اجباری بدون زیرساخت‌های مناسب  و بودجه کافی برای توسعه شده و در این میان نیز دولتی‌ها تنها به سیاسی کاری‌های خود و انتصاب مدیران باندی و جناحی بسنده کرده‌اند.

 

گزاف نیست که بگوئیم در دولت یازدهم رشد بدون برنامه حواشی شهر سنندج به اوج خود رسید و مسئولین نیز تنها نظاره گر آن بودند.

 

انتهای پیام/

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *