پیاده راه خیابان فردوسی سنندج، ژست رسانه‌ای معاون عمرانی استانداری یا عملی غیرممکن؟

[ad_1]

طرح پیاده راه خیابان فردوسی سنندج که خبر اجرای آزمایشی آن در اسفند ماه سال 95 از سوی معاون عمرانی استانداری کُردستان رسانه‌ای شد، تاکنون اجرایی نشده و تنها به ژستی ماندگار در استانداری کُردستان تبدیل شده است.

به گزارش نوای آبیدر، “….تعطیلات عید فطر فرصتی شد تا به همراه خانواده به شهر همدان سفر کنم و از آنجا بازدیدی داشته باشم. به خیابان بوعلی که اصلی‌ترین و مرکزی‌ترین معبر شهری محسوب می‌شود رسیدم، مات و مبهوت شدم. اجرای پیاده را در این خیابان مهم کاری بس دشوار است و باید به مسئولین و مدیران این شهر آفرین گفت. سکوت و آرامش، راحتی سالمندان و کودکان و فضایی بدون استرس از دستاوردهای این عملکرد مدیران شهر همدان بود که شهروندان همدانی نهایت استفاده را از آن می‌کردند. ناگهان بغضی تمام وجودم را گرفت و دلم به حال همشهریان خود در سنندج سوخت که چرا این پیشنهاد – طرح پیاده راه خیابان فردوسی –  که در زمان شهردار سابق با وجود پارکینگ طبقاتی، قطع نشدن مسیر اتوبوس رانی، ادامه احداث بلوار نمکی به بلوار کردستان مطرح شد، تنها به دلیل وجود یک تفکر مخالف مسکوت ماند؟!! 

 

نوای آبیدر - خیابان بوعلی همدان


املای نانوشته غلط ندارد و این تفکر تعدادی از مدیران و معاونین ارشد استان کُردستان شده؛ آنها با این ترفند کاری انجام نمی‎دهند تا مورد سوال قرار نگیرند! و سپس رزومه کاری خود را به عنوان مدیر کل، معاون ارشد استاندار و تکمیل کرده و احتمالا مراتب رشد و ترقی را نیز همینگونه طی می‌کنند. اما غافل از اینکه این سبک از مدیریت در دیگر استان‌های کشور جایگاهی ندارد….”


سطور فوق دست نوشته‌های یکی از دلسوزان شهر سنندج است که نحوه عملکرد معاونت عمرانی استانداری همدان را با استان کُردستان مقایسه‌ای اندک کرده تا افکار عمومی بدانند که تفاوت ژست مقابل دوربین معاونین استاندار کُردستان با دیگر شهرهای در چه چیزی است.


خیابان‌های اصلی منتهی به میدان انقلاب در شهر سنندج سالیان متمادی است که در زیر بار سنگین ترافیک قامت خم کرده و در برخی مواقع کشش حجم خودروها و عابرین را ندارد.


طرح یکطرفه کردن خیابان‌های انقلاب، امام خمینی و طالقانی نیز در ابتدا موجب روانی ترافیک شد اما اکنون با توجه به حجم بالای خودروها ناکارآمد شده است.


یکی از طرح‌هایی که برای بهبود ترافیک مسیر خیابان فردوسی پیشنهاد شد، اجرای طرح “پیاده راه” بود که بر اساس آن، عبور و مرور خودروها از این خیابان حذف و تمامی مسیر به سنگفرش تبدیل می‌شد.


از جمله مزایای این طرح می‌توان به افزایش عبور و مرور مردم، امنیت عبور و مرور و همچنین ساماندهی دستفروشان و افزایش تقاضا برای خرید از این مسیر می‌شد.


“امیر قادری” معاون عمرانی استانداری کُردستان اسفند ماه سال 95 از اجرایی کردن طرح پیاده راه خیابان فردوسی خبر داده بود و عنوان کرده بود که طبق مطالعات انجام شده، «خیابان فردوسی سنندج» ظرفیت ایجاد پیاده‌راه را دارد.


حال صرف گفتن اینکه این خیابان ظرفیت ایجاد پیاده را را دارد امری بسیار فنی و تخصصی تلقی نمی‌شود چرا که با توجه به محبوبیت این خیابان، به خودی خود این مسئله قابل وثوق است.


گرفتن ژست عمران کردن شهر سنندج از سوی آقای معاون و برخی از مدیران مورد سوال و تامل است که چرا اینگونه خبرها و پیام‌هایی را رسانه‌ای می‌کنند و پس از آن پیگیر امر مربوطه نیستند؟


سوال از معاون عمرانی استانداری این است که آیا خبر پیاده راه کردن خیابان فردوسی امری انتخاباتی و ژستی سیاسی یود و یا در واقع عملی غیرممکن برای دولت است؟


در این میان نیز نباید تلاش‌های بی وقفه شهردار فعلی سنندج را در اتمام چندین پروژه مهم شهری را نادیده بگیریم اما شهرداری سنندج کماکان در بحران مالی شدید به سر می‌برد و نیازمند کمک‌های معاونت عمرانی استان است، که در صورت ادامه روند فعلی و بیخیالی آقایان، شهرداری نیز در انجام پروژه‌های جدید ناتوان خواهد ماند.


با توجه به تغییرات گسترده احتمالی در دولت دوازدهم در استانداری کُردستان، وعده معاون عمرانی استانداری کُردستان در خصوص اجرای طرح پیاده راه خیابان فردوسی سنندج را باید در کتاب‌های تاریخ و خاطرات دولت یازدهم جستجو کرد.


انتهای پیام/

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *